Hayatta küçük şeylerden de mutlu olabilmeli insan...Okuldu işti derken hayattan o kadar çok şey kaçırıyoruz ki...Karıncalar misali her gün binlerce kişi bir telaş içerisinde oradan oraya koşturuyorlar,çoğunun suratlar asık hep çok önemli bir şeylere geç kalmışlık halinde...İçlerinden kaçı her gün yürüdüğü yolda defalarca kez önünden yanından geçtikleri ağaçlara ,satıcılara,köprülere dikkat ediyordur ki?O köprüdeki ya da o pasajdaki seyyar satıcı bir gün ölse kaç kişi fark eder?Ankara'ya kar çok yakışıyor bence Ankara sadece beyazlara büründüğü zaman gerçek bir kimliğe sahip oluyor ve.Yüksek bir tepeye çıkıp bu güzelliği seyderim,saatlerce sıkılmadan,ve bir kez daha hayran olurum Ankara'ya.Kaç kişi bu güzelliğin farkında?Farkında olmadan yaşayan insanların solucanlar gibi bölünerek çoğaldıkları bir evden de yaşar olduk...Ve bu insanlara farkında olmadığı şeyleri fark ettirmeye çalıştığınız zaman yüzlerinde önce şaşkınlık dolu bir ifade olur,'aaaa,hiç bilmiyordum'derler çoğu zaman ve sonra 'eee hepsi bu mu?ne var yani bunda' gibi tepkiler alırsınız ve size bir ucube gözüyle bakarlar.Kendilerini haklı çıkartmaya çalışacak mazeretler saymaya başlarlar,işten okuldan derslerden geçim sıkıntısından yakınırlar...Ve desteklemeyi onaylanmayı beklerler...Bunu yapmazsanız anlayışsız olursunuz,yapmak zorundasınız,onlara hak vermek zorundasınızdır başka bir yolu olamaz çünkü...Onlara mutlu olmak için içimizde umut ve inancın olmasının yeterli olduğunu,etrafımızdaki mucizeleri görebilmek için gökten döne döne düşen kar tanelerine bakmalarını söylediğiniz zaman,bana felsefe yapma bakışıyla bakarlar,alaycı bir gülüş eşliğinde...Neyse konuyu dağıttım yine,söylemek istediğim şey hayat çok kısa ve yarınlarda bugünler için pişman olmak istemiyorsak,anı yaşayarak geleceklerimizi planlayalım,yaşıyorum demenin hakkını vererek dolu dolu yaşayalım ve küçük de olsa hayatta bir iz bırakalım kendimizden.Ben hayatıma tertemiz bir iz bırakmak istedim hep,tıpkı bu bembeyaz,ışıldayan kar taneleri üzerine bıraktığım avuç izlerim gibi...