Kalbimin parçalarını tek tek topladım ve hepsini denize attım 
kendime yeni bir kalp
Yeni bir ben yarattım daha az kırılgan 
Ve daha mutlu...

Ellerimden tutmak bu kadar zor mu?

Sonra farkına vardım ki;olmayınca olmuyor...

İyi şeyler birdenbire olur;bu kadar bekletmez insanı.

Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar,ya da hiç bir şey çıkmaz...

                       Oğuz ATAY

Duyguları fazla abartmıştık ya da bakışlara fazla anlam yüklemiştik..
Sözcükleri bu kadar derinlemesine irdelemeye gerek yoktu oysa ya da geç kalmış bir mesaja bu kadar çok kafa takmaya...
Ben gözlerine tuttuğum aynadan gözlerime yansıyan ışıklarda sevmiştim seni...
O ayna nerde şimdi?

Belki fazla süslenmiş sözlerle duygularımı anlatmaya çalışmaktı hatam...Ama ben onca allanmış,pullanmış sözcüğün altındaki sadeliği kendin bul gör istedim...

Geçen gün parkta dolaşırken küçük,renkli kanatları titreyen bir kelebek gördüm...Merakla durdum yanında...Mutluluktan mıydı bu titreme yoksa korkudan mı.....Bir kelebek neden korkardı?Peki bir kelebek mutlu olabilir miydi?Kelebeklere fazla kafaya takmaya başladığımı fark ettim...Bu iyi bir şey miydi?Belki de...

İlk defa gözlerine bakmaktan korkuyorum;bu yüzdendir gözlerimi senden kaçırmam...Bittiğini biliyorum;ve bu şehrin ikimizden birine fazla olduğunu da biliyorum...O zaman tek kelime etmeden git ama bekleme benden gitmemi;bilirsin sevmem ayrılıkla başlayan sonları,yolları...Sen gideceksin ya içimden parça parça kopup döküleceğim,aşka sövüp sayan şiirler okuyacağı,bazen kendim yazacağım,ağlayacağım bazı geceler sessiz sessiz iç çekerek bazen de bağıra bağıra ...Ama sana tek kelime sitem etmeyeceğim...Göğsüme oturmuş bir kaya olacak özlemin her zaman,yüreğim ezilecek soğuk ağırlığında...Bana dokununca tenimde oluşan alevlerin yerine yokluğun yakacak bedenimi...Özleyeceğim,seni çok özleyeceğim...Seni unutmamı söyleyen arkadaşlara,ne zaman düğününüz diye soran akrabalara,her zaman gittiğimiz  kafelerde nerde olduğunu soranlara,bir gün yolda yürürken karşılaştığımızda yanında gördüğüm her kıza kızacağım,içimden beddualar edeceğim...Kalbimi paramparça kırıp,elime tutuşturduğun yapıştırıcı ile ardından bakakalmış olmama rağmen arkandan tek bir kelime etmeyeceğim...

Derler ki bir adam varmış 
Ayağında tabanları patlamış ayakkabıları
Yer yer yırtılmış,yamanmış gömleği ve pantolonu ile
Saçları sakalları birbirine karışmış bir adam varmış
Nereden gelip nereye gittiği bilinmeyen bir adammış
Bilinmeyene doğru hep yol alırmış
Çok konuşmazmış
Hep suskun düşünceli bakarmış gözleri
Bazen bir keder gelir otururmuş göz bebeklerine 
Başı o zaman öne düşer
Titreyen dudakları ile tüttürürmüş sigarasını
O zamanlar dışında başı hep dik gezen,
Gururlu bir adam varmış
Neymiş derdi kimse bilmezmiş
Onu böyle yollarda arayışlara sürükleyen
Geride bıraktıkları mıymış
Yoksa gelecekte bulmayı arzu ettikleri miymiş bilinmezmiş
Ama derler ki
Geçmişte kaybettiklerini gelecekte yeniden bulmayı arzu eden bir adam varmış
Ne kadar ileri giderse gitsin
Gözleri hep arkasında kalanlara bakan bir adammış
Hep kaybettiklerini ararmış
Herkes neyi kaybettiğini sorarmış ve o sadece susarmış
Neden kaybetmiş kimse sormamış
Ama derler ki
Kendini ararken kendini kaybeden bir adam varmış
Ve o adam bir daha asla kendi olamamış...

Bir kadın vardı aklımda 
Bilinmeyen diyarlara doğru yol almakta olan bir kadın
Ne kadar ileri giderse gitsin 
Gözlerinin derinliklerinde bir gizli hüzün
Geçmişte kaybettiği bir şeyi gelecekte arayan bir kadın

O kadın kimdi?
Bilemiyordum...
Anılar bulanık
Yüzler karanlık...
Ve ben hiçliğin ortasında sessiz çığlıklar atıyordum...

İnsana yapılacak en büyük kötülük;Onu bir umudun içine hapsetmektir..