Derler ki bir adam varmış 
Ayağında tabanları patlamış ayakkabıları
Yer yer yırtılmış,yamanmış gömleği ve pantolonu ile
Saçları sakalları birbirine karışmış bir adam varmış
Nereden gelip nereye gittiği bilinmeyen bir adammış
Bilinmeyene doğru hep yol alırmış
Çok konuşmazmış
Hep suskun düşünceli bakarmış gözleri
Bazen bir keder gelir otururmuş göz bebeklerine 
Başı o zaman öne düşer
Titreyen dudakları ile tüttürürmüş sigarasını
O zamanlar dışında başı hep dik gezen,
Gururlu bir adam varmış
Neymiş derdi kimse bilmezmiş
Onu böyle yollarda arayışlara sürükleyen
Geride bıraktıkları mıymış
Yoksa gelecekte bulmayı arzu ettikleri miymiş bilinmezmiş
Ama derler ki
Geçmişte kaybettiklerini gelecekte yeniden bulmayı arzu eden bir adam varmış
Ne kadar ileri giderse gitsin
Gözleri hep arkasında kalanlara bakan bir adammış
Hep kaybettiklerini ararmış
Herkes neyi kaybettiğini sorarmış ve o sadece susarmış
Neden kaybetmiş kimse sormamış
Ama derler ki
Kendini ararken kendini kaybeden bir adam varmış
Ve o adam bir daha asla kendi olamamış...