Yağmurlu bir mart ayıydı 
Ve yalnızlığımın tadını sokaklarda amaçsız dolaşarak çıkarmaya çalışırken
Yıllar sonra seni görmüş olmam tesadüflerin en lutfedeniydi belki de
Sen tüm gerçekliğin ile ve kalbimde teklemelere yol açan gülümsemenle karşımdaydın
Gözlerinde ilk oluşan şaşkınlık ve sonrasında gelen kaşlarını çatman
Ve yavaşça yüzüne yayılan gülümsemen ile
Yağmurun en kuru hali,kışın en sıcak haliydin sen..
Ve tam o sırada arkanda çıkan gökkuşağı...
Farkına varmış olmanın çoşkusu içimde;
Kalp kırıklarım ile parlıyor;kendi içimde mucizeler yaratıyordum;tıpkı gökkuşağı gibi 
Tekrar yazmaya karar vermemin hikayesi böyle başladı....