Onunla ilk konuştuğumda geçmişimden,bu hayatta olmasa bile başka bir hayattan tanıdığım;hatta çok yakından tanıdığım birisiyle yıllar sonra karşılaşmanın sevinciydi hissettiğim...Sanki yıllardır eksik olan parçamdı o;beni tamamlayacak olan...Karşı konulmaz bir çekimdi bu;dünyanın en yanlış en korkunç şeyiydi yaptığım biliyordum;aklımda başka biri varken kalbim nasıl başkası için çarpabilirdi ki?Sonuna kadar yanlıştı ve belki de bu yüzden bu kadar güzeldi...O dünyanın en bencil insanı olmuş olsa bile yapamazdım;ondan vazgeçemezdim,bedeli ne kadar ağır olursa olsun...Sonunda gideceğini bile bile ona çılgıncasına bağlanmak istemem de belki de bu yüzdendi...Ben o bedeli ödemek istiyordum ve sonunda belki bu acı sayesinde kendi vicdanımdan af dileyebilirdim...Ama O'nu;gerçek O'nu hiç bir zaman tanımak istemedim...Kalbime girmişti;hayatıma da girsin istemedim ve bu yüzdendi belki de çocukça davranmam;O'nu umursamadığımı söylerken bile bunun koca bir yalan olduğunu kabul edemeyecek kadar gururlu olmam...''Seni artık umursamıyorum''derken inandırmaya çalıştığımın O olduğunu düşünmüştüm hep ama aradan onca zaman geçti ve geriye baktığım zaman tüm  bunların beceriksiz ve zavallı bir şekilde  kendimi ikna çabalarımdan başka bir şey olmadığını fark ediyorum...Ve bundan daha acı olanı ise bunu fark etmiş olmamın o zaman da şimdi kadar önemsiz olduğunun bilincine varmış olmam...