Bir gecedir bütün geceler gibi.
Saçlarında,tanıdığın ellerin en ağırı,
Gözlerinde maceraların en derini...
Seni anlatırlar geçenle kalandan.
Bir gecedir bütün geceler gibi,
Karanlıklardan,aydınlıklardan.

Ne varsa kendincedir.
Pencere camlarında ışıklar parlar,
Halıda yatar eşyanın gölgesi.
İç-içedir artık sokaklar,evler,odalar.
Duvarlar bakışları keser,kapılar sesi.
Ne varsa kendincedir...

Ve senin,üzerinde binbir düşünce,günden.
Oynaşır hatıranla,kalbinle,ümitlerinle.
Her şey düşünmektedir seninle.
Birden,bir rüzgar eser,sana doğru senden.
Seninle çoğalmaya başlar kendisiyle bitenler
Hatırlayan ellerinle,unutmayan gözlerinle.

Değişir sezilecek kadar yavaştan
Değişir,istenen istenmeyen.
O koruyan zor yalanlar silinir,
Büyür kolay bir doğru,bilinen,söylenmeyen.
Uyuyanlar uyanmış,ölüler dirilmiştir.
Bir gecedir sana doğru senden.

Bir gecedir sana doğru senden...
Geçen yaşadığındır,yaşarken anlamadan.
Kalan bir gerçektir belki,
Bir iğne gibi kaybolan,bir bardak gibi kırılan.
Gelen sanki beklediğindir.
Ve giden en tatlı,en sıcak,en kocaman.

Özdemir  Asaf 
GİDEN